Marjan & Liesbeth – jan. ’06 t/m sept. ‘06


Marjan de Haan (links) en Liesbeth Tijdens (rechts) Marjan de Haan (links) en Liesbeth Tijdens (rechts)

Hieronder vertellen Liesbeth Tijdens en Marjan de Haan (beide Oefentherapeut Cesar) over de laatste ontwikkelingen op de nieuwe werkplek van SOMOI in Pontianak.

21 juli 2006

De tijd gaat nu wel erg snel, nog maar 6 weekjes en het werken hier zit er voor ons weer op. Nu de therapie op het weeshuis goed loopt en we het visumgebeuren hebben uitgezocht zijn we bezig met het uitbreiden van het project. We willen ons nu ook richten op arme gehandicapte kinderen die nu thuis zitten. Om deze kinderen te bereiken zijn we bij puskesmassen (gezondheidscentra) langsgegaan. We zijn nu bij 5 van de 20 puskesmassen langsgeweest en hebben op deze manier tot nu 7 kinderen gevonden.
Drie kinderen komen nu de dinsdagmiddag voor therapie naar het weeshuis. Daar geven wij dan samen met een van de zusters therapie. De moeders zijn er altijd bij als we therapie geven, op deze manier kunnen we laten zien welke oefeningen wij met de kinderen doen en welke oefeningen zij ook thuis kunnen doen. Er zijn twee kinderen die geen vervoer hebben. Deze behandelen wij thuis.
Ook hebben we meer vrijwilligers kunnen vinden die mee willen met het zwemmen. Nu gaan elke week 7 kinderen van het weeshuis mee zwemmen. Ook gaan er nu kinderen mee die de dinsdagmiddag komen voor therapie, erg leuk!!
Vijf ochtenden in de week geven wij een half uur theorie les aan de zusters. De zusters hebben op hun cursus vooral veel praktijk gehad, maar weten nog vrijwel niks over hoe het lichaam inelkaar zit. En als ze aan het behandelen zijn weten ze vaak niet waarom ze iets doen.
Met de theorie zijn we begonnen met de basis; anatomie, fysiologie en de neurologie. Zodra we dat doorgenomen hebben gaan we verder met de pathalogie (ziekteleer). We proberen het zo praktisch mogelijk te maken, veel plaatjes en veel voorbeelden aan de hand van casussen van de kinderen van het weeshuis.
Op dit moment zijn ze op het weeshuis ook bezig om een aparte fysiotherapieruimte te maken. De garage wordt omgetoverd tot een oefenruimte. Nu geven wij behandeling in een kamer tussen de woonkamer en de keuken, hier lopen vrij vaak mensen door. Hierdoor zijn de kinderen erg snel afgeleid. Een aparte fysiotherapieruimte is dan ook erg fijn!
Het duurt nog 4 weken voordat onze opvolgers, Anje en Linda, komen. In deze 4 weken willen we de rest van de puskesmassen in de wijk van het weeshuis bezoeken, verder gaan met trainingen geven aan de zusters en natuurlijk therapie geven aan de kinderen.

13 juni 2006

Inmiddels zijn wij alweer het land uitgeweest om een nieuw visum te regelen. Met de brief van de gouverneur hebben wij helaas geen verlenging in Pontianak kunnen regelen. Begin mei zijn wij naar Singapore vertrokken en hebben voor de tweede keer een sociaal visum aangevraagd. Gelukkig waren er geen problemen en mogen wij hier met de brief van de gouverneur op een sociaal visum aan het werk. Na 2,5 week vakantie op Sumatra zijn wij weer terug in Pontianak.

Voordat we weg gingen hebben wij nog een paar rolstoelen naar de smid Loekman gebracht om aan te passen op de behoeften van het kind. Inmiddels hebben wij 4 kinderen blij kunnen maken met een rolstoel! Voorheen lagen of zaten ze de hele dag op de grond. Nu zitten ze in een rolstoel en zien ze de wereld van een andere kant. De rolstoelen hebben ook een tafelblad gekregen zodat ze kunnen spelen en tekenen. 2 jongens kunnen zichzelf al steeds beter voortbewegen in de rolstoel. Hier besteden wij tijdens de therapie veel aandacht aan d.m.v. het geven van spierkrachtoefeningen voor de armen/handen, een goede zithouding, de transfers van het in en uit de stoel gaan etc.Inmiddels kunnen zij al zelfstandig met de rolstoel op pad, binnen de hekken van het weeshuis.Er zijn nog meer kinderen die een rolstoel kunnen gebruiken. De komende maand gaan wij hiermee verder aan de slag.

Nog steeds zijn wij 6 dagen in de week op het weeshuis aan het werk, waarvan wij 1 dag in de week gaan zwemmen. Op dit moment gaan er wekelijks 5 kinderen zwemmen. Wij proberen meer vrijwilligers te regelen zodat er meer kinderen mee kunnen. Alle kinderen zijn nu een aantal keren mee geweest zodat we een goed beeld hebben hoe de reacties op het zwemmen zijn. Voor de meeste kinderen is het zwemmen heel effectief en lokt het veel reactie uit. Maar er zijn ook kinderen die vrijwel niet reageren op het water en waarvan de weerstand erg laag is. Wij zullen dus een selectie gaan maken welke kinderen er voortaan meegaan.

Ook zijn we met Candra, 7-jarige jongen van het weeshuis, naar het ziekenhuis geweest. Het was niet mogelijk om met hem te oefenen, hij had erg veel pijn aan de heupen. Wij vermoedde een dislocatie, dus zijn we met hem naar het ziekenhuis gegaan. Na een foto te hebben gemaakt bleek er een dislocatie bij beide heupen te zijn. De specialist is om dit moment aan het helpen in Yogjakarta dus daar konden we nog niet terecht. Zodra hij terug is willen we daarheen. Waarschijnlijk moet Candra een operatie en 3 maanden een gipskorset.

Groetjes Liesbeth en Marjan

11 april 2006

De afgelopen paar weken zijn we druk bezig geweest op het weeshuis. Onder andere met het regelen van rolstoelen voor de kinderen. De meeste kinderen hebben geen rolstoel en zitten/liggen de hele dag op de grond. Een paar kinderen hebben wel een ‘rolstoel’, naja het is meer 2 plankjes tegen elkaar aangespijkert met 4 wieletjes eronder. Vanuit Makassar hadden onze voorgangers 2 rolstoelen meegenomen. Deze bleken perfect voor 2 kinderen uit het weeshuis! Samen met Broeder Alex hebben we de apotheken in Pontianak bezocht om te kijken of ze daar nog goede rolstoelen hadden voor de andere kinderen, maar helaas…alleen van die standaard grote stoelen. Uiteindelijk bleek SABATU nog een ergens een paar nieuwe kinderrolstoelen te hebben staan! Daar hebben we 1 van gekocht en via Broeder Alex hebben we een goede lasser gevonden die het aandurft om de rolstoelen aan te passen op de kinderen. Die man is echt super handig, dus komt vast helemaal goed! De kinderen die nu al een rolstoel hebben zijn er in ieder geval al super blij mee en willen elke dag oefenen om straks alleen te gaan jalan-jalanen.

Verder gaan we nog steeds elke dinsdag zwemmen met de kinderen. Dat gaat erg goed en is erg leuk! Sommige van de kinderen hebben weinig kracht in de benen en kunnen niet lopen op de kant, maar in het water kunnen ze zichzelf wel voortbewegen en zijn ze helemaal happy, erg leuk om te zien! De eerste paar keer gingen we naar de “zoo”, daar konden we erg goedkoop zwemmen (20 cent). Maar nadat we er 3x waren geweest en weer terug konden omdat het water groen was en al druk bezet met maden/wormpjes/muggen etc, gaan we nu maar naar een wat duurder (90cent) zwembad. Daar is het water gelukkig wel elke keer schoon en ook veel leuker voor de kinderen! Nu we er 2x geweest zijn en de man van het zwembad heeft gezien hoeveel plezier de kinderen hebben in het zwemmen wil hij met ons een deal sluiten. Hij wil ervoor zorgen dat elke maandag het bad schoon gemaakt wordt en dat wij korting krijgen met het zwemmen! Dat is wel echt super. Van de kinderen moeten wij mensen in Nederland nog bedanken die SOMOI geld hebben gesponsord, want hiermee kunnen wij nu elke week het zwemmen betalen.

En…goed nieuws over het visum! De gouverneur is zijn belofte nagekomen. En de brief is vorige week bij ons thuis bezorgd. Daar staat in dat hij ons toestemming geeft om te werken en dat wij mogen blijven tot 31 augustus. Ze zeiden ook dat wij met deze brief ons visum kunnen verlengen zolang wij hier blijven. Maar dat moeten we vanmiddag voor de zekerheid nog maar even nachecken bij het immigratiekantoor. Maar kan het niet, dan wil broeder Alex wel een briefje voor ons schrijven en dan kunnen we altijd nog weer een sociaal visum voor een half jaar aanvragen in Singapore.

8 maart 2006

Wij hebben een goede keuze gemaakt het visum te laten regelen door Bhakti Luhur (het weeshuis) ipv de SLB. Elke keer denken wij dat we nog 1 brief nodig hebben, maar elke keer is dit weer te optimistisch gedacht. Het kantoor Tenaga Kerja moet onze laatste brief schrijven hier in Pontianak. En helaas verzinnen zij er altijd wel weer een brief bij voordat zij deze willen gaan schrijven. Gelukkig kunnen wij ons nu meer op de therapie richten omdat een zuster van het weeshuis achter de ‘laatste’ brief aan gaat. Helaas doen ze bij elk kantoor weer moeilijk waardoor ook dit alweer 2 weken in beslag neemt. De tijd begint nu toch wel een beetje te dringen. Maar wij gaan er toch nog steeds van uit dat alles op tijd klaar komt.

Het werken op het weeshuis is leuk om te doen. Het contact met de zusters en de kinderen wordt steeds beter. Elke ochtend worden wij opgewacht door vrolijke kinderen die met je willen spelen. Ook kunnen wij onszelf steeds beter verstaanbaar maken, wat het werken ook leuker maakt.

De opzet zoals zij die op het weeshuis hebben, wat betreft fysiotherapie, is goed. Alle zusters krijgen een opleiding van 2 jaar. Elke 4 maanden krijgen zij een nieuw vak. Een van deze periodes is gericht op (het geven van) therapie aan het gehandicapte kind. Wij hebben hun lesstof door mogen kijken en dit ziet er goed uit. Na de opleiding worden de zusters uitgezonden naar diverse lokaties, waaronder de twee weeshuizen in Pontianak. Hier krijgen zij een taak toebedeeld. In De Alma 1 is zuster Mira de fysiotherapeut. Als er een nieuw kind komt, word er onderzoek gedaan. Deze gegevens worden opgestuurd naar Malang in Java. Hier is een fysiotherapeut die aan de hand van deze gegevens een behandelprogramma maakt en terug stuurt naar de betreffende therapeut. De opzet is goed alleen aan de uitvoering ontbreekt wel het een en ander. Hier ligt onze taak. Meer vertellen en uitleggen over het doen van onderzoek en het geven van therapie. Verder willen wij meer structuur en variatie aanbrengen in het behandelen.

Wij geven therapie aan 12 kinderen. De meeste kinderen hebben CP, waarvan een aantal spastisch en/of contracturen. Geen van de kinderen kan lopen en de meesten kunnen ook niet zitten. Wij hebben dus te maken met vrij zwaar gehandicapte kinderen. Nou spreken wij de Indonesische taal helaas nog niet goed, maar de meeste therapiekinderen in dit weeshuis kunnen ook niet communiceren. Het geven van therapie wordt daarnaast bij een aantal bemoeilijkt omdat ze ook nog autistisch zijn.

De behandelingen bestaan uit het doorbewegen van de gewrichten, het stimuleren tot bewegen, het verbeteren van de sturing van bewegingen, het versterken van houdingsregulerende spieren en het trainen van evenwichts- en oprichtsreacties.

Het zwemmen is verplaatst van de zaterdag- naar de dinsdagochtend. Om de week gaan er vier kinderen met 5 begeleiders zwemmen. Waar sommige kinderen in het begin wat angstig waren voor het water, zie je ze nu genieten. Leuk om te zien!

14 februari 2006
We zijn inmiddels alweer bijna een maand verder en er hier in Pontianak erg veel gebeurd!

Het belangrijkste is wel te vertellen dat we niet zijn begonnen met werken op de SLB.
Er werd elke keer veel beloofd, maar weinig gedaan. Ons vertrouwen in de school was de laatste tijd minimaal.
Wij zouden begin februari beginnen op de school, maar voordat wij zouden beginnen hadden wij nog twee afspraken staan. Dit om materialen te brengen, de laatste papieren voor het visum op te halen en het samenwerkingscontract te tekenen. De eerste keer kwam er niemand opdagen. Wij hebben de materialen maar achter gelaten en thuis erachter aan gebeld waar ze nou eigenlijk waren. Toen bleek dat ze vakantie aan het vieren was op java was het voor ons duidelijk. Voorlopig niet beginnen op de SLB. De tweede afspraak kwam er eerst weer niemand opdagen terwijl wij toch een aantal keren gebeld hadden om de afspraak te bevestigen. Dit maakte de beslissing alleen maar makkelijker. Wij hebben dit verteld aan de docenten die erg teleurgesteld waren. Zij willen heel graag dat wij daar komen werken! Het bestuur staat ver boven ze en heeft de touwtjes in handen. En helaas willen zij ons wel graag daar hebben, maar willen ze er zelf niks voor doen! Jammer dat zij niet het belang ervan inzien voor de fysiek gehandicapte kinderen op hun school. Toen wij naar huis zouden gaan kwam het bestuur alsnog aanrijden. Nog een gesprek met ze gehad waarin wij aan hebben gegeven voorlopig niet te gaan beginnen.Doordat wij hier nu niet gaan beginnen, kunnen wij ook niet meer het visum regelen via de SLB. Dit betekent wel dat wij ons visum nu via het weeshuis moeten proberen te regelen. Daarvoor moeten wij helaas weer een aantal stappen terug doen.Later willen wij het alsnog op de SLB gaan proberen. Maar door voorlopig niet te gaan beginnen, hebben wij ze hopelijk duidelijk gemaakt dat het de volgende keer anders moet. Ik zeg ‘hopelijk’ want in Indonesie weet je dat maar nooit.

Nu wij nog niet op de SLB beginnen, hebben wij meer tijd over om op beide weeshuizen te werken. Op de trainingen was er steeds wisselende opkomst waarbij de mensen die kwamen ook steeds verschilden. Kennis vergaart niet, maar met het oog op ontwikkelingswerk is het niet bepaald ideaal. Wij hebben besloten ons nu eerst te gaan richten op het geven van therapie. 4 zusters op het weeshuis hebben een basisopleiding fysiotherapie gehad. Tot nu toe hebben zij weing structuur in het geven van fysiotherapie en weinig variatie bij het geven van behandelingen. Zij hebben ons gevraagd of wij ze willen helpen met het geven van therapie. Ze hebben aangeven dat ze eigenlijk regelmatig therapie zouden moeten geven, maar dat er geen enkele structuur inzit. Dit betekent dat veel kinderen veel te weinig of bijna geen therapie krijgen wat voor deze kinderen heel erg belangrijk is. Wij gaan er nu 6 ochtenden in de week (helpen met) therapie geven. Alleen hiermee hebben wij al bereikt dat er structuur komt in het behandelen. Alle kinderen krijgen nu zeker elke ochtend therapie.
Wij wilden graag met de kinderen gaan zwemmen. Dit deden ze tot nog toe 1 keer in het jaar als uitje. Dit hebben wij gelukkig heel snel op kunnen zetten doordat wij gratis gebruik mogen maken van het zwembad van het zusterhuis. Elke zaterdagochtend gaan wij nu met 4 gehandicapte kinderen en 5 begeleiders zwemmen. De kinderen vinden het ontzettend leuk en het is voor veel (fysiek) gehandicapte kinderen erg goed om te zwemmen. Ze komen in een andere omgeving en kunnen makkelijker bewegen zonder de Fz. Dit vergroot het zelfvertrouwen in eigen kunnen en daarnaast krijgen ze meer plezier in het bewegen. Erg leuk om te doen!

19 januari 2006
Hier weer een up-date uit Pontianak! De laatste 3 weken zijn we weer druk bezig geweest met het regelen van het visum, trainingen geven op het weeshuis en ook op de SLB was er weer veel te regelen.

Als eerste de SLB, zoals jullie de vorige keer konden lezen waren ze niet echt behulpzaam. We hebben hun hulp nodig voor het regelen van een jaarvisum en het werkvisum. Want om dit visum te krijgen heb je papieren en brieven nodig van de instantie waar je gaat werken. Maar de SLB wou wel graag dat wij bij hun komen werken, maar veel zin om ons te helpen met het visum hadden ze niet. We hebben toen een gesprek met hun gehad en gezegd dat als zij ons niet willen helpen met de papieren voor het visum dat het voor ons niet mogelijk is om daar te gaan werken. Ze wilde wel graag dat wij zouden komen werken, dus dezelfde dag lagen de brieven klaar! Eindelijk… Met deze papieren zijn wij naar het Kantor gegaan, maar al snel bleek dat de hele stapel formulieren en brieven die wij mee hadden nog niet genoeg was, we hadden nog meer nodig (hhhmmm kon hij dit ons niet gelijk de 1e keer vertellen??). Wat we nog nodig hadden waren nog meer papieren van de SLB. Dus wij weer een afspraak maken om deze papieren op te halen. Maar weer waren ze erg terughoudend en weer wouden ze ons niet helpen met de papieren. Weer hebben we hun verteld dat we hun hulp toch echt nodig hebben en dat ons vertrouwen in hun nu echt minimaal was. Het was nu echt de laatste kans; ons helpen of anders was dit het laatste gesprek. En dan gaan wij ergens anders werken. Weer beloofde ze ons toen alle papieren, die ze ook inderdaad ook snel klaar hadden. Afgelopen weken zijn we ook bezig geweest met het conract voor de SLB. Het contract is 3x over en weer gegaan, maar zijn er uiteindelijk met hun uitgekomen. In het contract staat nu ook dat ze ons alle hulp zullen geven die nodig is voor het visum. Nu het Œpapier‚werk allemaal geregeld is kunnen we dan eindellijk starten met de therapie. Volgende week gaan wij beginnen met het inrichten van het therapielokaal. Vlak voor vertrek hebben wij therapiematerialen gesponsord gekregen van fysiotherapeut Barry Lampe uit Emmen. Op de school is verder nog geen materiaal aanwezig dus deze therapiemateriale kunnen wij erg goed gebruiken op de school! 1 februari gaan we beginnen, we zullen dan therapie geven aan de kinderen samen met nog 2 leraren van de school. Een van hun beide heeft al een opleiding fysiotherapie in Indonesie gedaan.

Op de weeshuizen hebben we nu al een paar trainingen aan de zusters en vrijwilligers gegeven. Gemiddeld komen er ongeveer 10. De meeste hiervan werken op het weeshuis, maar er komen ook vrouwen van buitenaf. Dit zijn bijv. moeders van een gehandicapt kind, een lerares en ook zitten er 2 vroedvrouwen bij. De 1e training hebben we alle vrijwilligers een formulier laten invullen met de vraag wat zij graag van ons willen leren. Aan de hand hiervan hebben wij een planning gemaakt voor de aankomende maanden. De trainingen zijn met name praktijk gericht. De theorie over de onderwerpen geven we aan hun mee om door te lezen. Op de dinsdagen geven wij de trainingen en op de donderdagen gaan we bezig met 2 vrijwilligers verder op te leiden. Met als doel dat zij meer kennis krijgen over het onderzoeken en behandelen. Zodat de rest van de vrijwilligers op deze 2 personen kan terugvallen als SOMOI er niet meer is.

Ook zijn we weer bij SABATU langsgeweest, deze keer waren ook de fysiotherapeut en de orthopedische instrumentmakers aanwezig. Met hun meegekeken, wat ze de doen ziet er goed uit! Ze vroegen ons nog of wij daar kwamen werken, maar ons is nog niet duidelijk was hun hulpvraag is. We willen er nog een keer langsgaan om dan nog een keer met hun mee te kijken en na te gaan of het nodig is dat SOMOI daar aan de slag gaat. Onze prioriteit gaat nu eerst uit naar de SLB en de weeshuizen.

Buiten het werk om vermaken we ons hier ook nog steeds erg goed!! De stad is niet zo heel groot dus kunnen ons goed redden met onze fiets. Wel trekken we veel bekijks op de fiets, ten eerste omdat we blank zijn (denk dat hier in totaal misschien 10 blanken in de stad wonen) en ten tweede omdat we uberhaupt fietsen. Iets wat een Indonesier echt niet snel doet! Hier zitten ze allemaal op een motorbike of in de auto.
Verder hebben we hier twee keer per week tennisles en gaan we 1 a 2 keer per week zwemmen. In de straat waar we wonen is een klein veldje waar we s middags wel eens gaan voetballen met de kinderen uit de straat en s avond kunnen we daar badmintonnen met de mannen uit de buurt.

1 januari 2006
Inmiddels kunnen wij alweer terugblikken op een maand Pontianak.
Wij hebben in die tijd de stad goed kunnen verkennen en goede contacten voor SOMOI op kunnen bouwen
De taal is nog een barrière, maar we pakken het snel op. Hieronder een terugblik op bereikte doelen, maar ook op teleurstellingen:

Weeshuizen
Inmiddels zijn wij gestart met het werken op de 2 weeshuizen. De zusters en de kinderen zijn erg enthousiast en leergierig. Om de week zijn we bij een weeshuis. Op de dinsdag geven we de zusters training en op de donderdag krijgen de kinderen therapie en leren we de zusters hoe ze therapie moeten geven.
De onderwerpen van de trainingen variëren van de normale motorische ontwikkeling van het kind tot diverse ziektebeelden en therapiemogelijkheden.

Therapieweeshuis

Snoezelen
Therapie en training in het weeshuis

Inmiddels hebben wij ook stichting SABATU bezocht. Hier zitten allemaal kinderen met een fysieke handicap met prothesen en orthesen. Deze stichting heeft ook zijn eigen orthopedisch instrumentmaker. Ze zijn erg blij met onze komst en hebben ons gevraagd of wij ook daar trainingen willen gaan geven aan hun fysiotherapeut. Volgende week zullen wij terug gaan om een gesprek aan te gaan over een mogelijke samenwerking van SABATU met SOMOI.

School (SLB)
Op de SLB werden wij ontzettend goed ontvangen. Het bestuur wilde graag dat wij op de school kwamen werken en zouden ons helpen met het verkrijgen van een jaarvisum. Helaas is dit allemaal anders gelopen. Sinds het vertrek van Floris en Mascha uit Pontianak is er helaas weinig hulp van hun kant gekomen. Zoals de vorige keer vermeld zou er de volgende dag voor ons een brief klaarliggen van de KesBanLinMag (één van de vele instanties waar we langs moeten). Met deze brief moesten wij dan weer naar een andere instantie om ook hier weer een brief te bemachtigen. UIteindelijk heeft het 2 weken geduurd voordat we de brief van de KesBanLinMag binnen hadden. Bij vele afspraken kwam er niemand opdagen en al onze telefoontjes probeerden ze af te schepen. Het blijkt dat het ‘oude’ bestuur van de SLB zelf veel geld in eigen zak steekt en met onze komst bang zijn dat het ze geld gaat kosten! Het enthousiasme van de docenten van de school en de kinderen stimuleert om ons door te gaan! . Zij zien ons liever vandaag dan morgen beginnen en door hen weten wij voor wie wij het doen. Aankomende maandag hebben wij weer een afspraak op de school. Het is dan de bedoeling dat zij een contract gaan tekenenen voor samenwerking met SOMOI. En dat wij de sleutel krijgen voor het therapielokaal zodat we deze kunnen gaan inrichten. Door de moeizame start zullen wij waarschijnlijk pas in februari beginnen met het geven van therapie. Wij hebben kennisgemaakt met een docente van de school die een opleiding fysiotherapie in Indonesië heeft gevolgd. Haar gaan wij hier verder opleiden zodat de school aan het eind van het project een zelfstandig functionerende fysio-afdeling zal hebben. Op dit moment zijn er op de SLB al 5 therapiekinderen.

Ziekenhuizen
In Pontianak hebben we 2 grote ziekenhuizen bezocht om SOMOI te intruduceren. Als eerste zijn we naar Het St. Antonius ziekenhuis geweest en hebben hier met een fysiotherapeut en kinderarts gesproken. Daarna hebben wij een overheidsziekenhuis bezocht (Soedarso-ZH). Hier hebben wij een gesprek gehad met de onderdirecteur, Dhr. Monzir. Hij was zeer enthousiast over het werk van SOMOI en erg geinteresseerd! Hij wil SOMOI helpen en gaat ons verder introduceren bij zijn werknemers. Als hij kinderen van onze doelgroep tegenkomt zou hij ons bellen.

Visum
Tot slot de stand van zaken wat betreft het visum. Na drie ochtenden vertoeft te hebben op het immigratiekantoor hebben wij eindelijk verlenging gekregen van ons visum met een maand. Morgen gaan wij met de brief van de KesBanLinMag naar weer een andere en hopelijk laatste instantie hier in Pontianak. Ook van hen hebben wij weer een brief nodig. Deze moeten wij opsturen naar Jakarta, waar SOMOI een contactpersoon heeft zitten. Van haar krijgen wij als het goed is weer papieren opgestuurd waarmee wij het land uit moeten. Het heeft dus veel voeten in de aarde om een jaarvisum te bemachtigen maar langzaam aan komen we er wel.

6 december 2005
Hallo,
Wij zijn Liesbeth en Marjan, beide hebben we in juni 2005 de opleiding Oefentherapie Cesar afgerond. Sinds 2 weken zitten wij in Pontianak (west-kalimantan) om een nieuw project op te zetten. Deze twee weken zitten wij hier samen met Floris en Mascha, die het project met success in Makassar hebben afgerond. In deze twee overdrachtsweken vertellen zij ons over hun ervaringen in Makassar en helpen ons bij het leggen van contacten.
Onze eerste afspraak was op de SLB (school voor gehandicapte kinderen). We hebben kennisgemaakt met het bestuur van de school en met hun gesproken over de plannen van SOMOI. Ze zijn erg enthousiast en willen graag dat wij op de school komen werken. Ook hebben we kennis gemaakt met een docente van de school die een opleiding fysiotherapie in Indonesie heeft gevolgd. Op dit moment is zij niet werkzaam als fysiotherapeute omdat daar geen geld voor is. In januari beginnen wij met het werken op de school. Wij gaan dan samen met de fysiotherapeute twee ochtenden in de week therapie geven aan de kinderen. En wij willen gelijktijdig onze kennis aan haar overdragen. Het doel is dat zij over een paar jaar zelfstandig therapie kan geven op de SLB.

Verder zijn we de afgelopen twee weken bezig geweest met het regelen van een jaarvisum. Op dit moment hebben we een visum voor een half jaar, maar aangezien het project 9 maanden duurt is het wel van belang dat wij een jaarvisum krijgen. Als we een jaarvisum hebben kunnen we ook een werkvisum krijgen. Voor het regelen van dit visum hebben we de hulp van de school nodig. Zij helpen ons erg goed hierbij! Het is toch wel een hoop geregel zo’n visum, eerst naar de immigratiedienst, die stuurt ons door naar een overheidsinstelling, deze stuurt ons weer ergens anders heen. Maar vandaag zaten we dan eindelijk bij de juiste instelling en als het goed is ligt morgen de brief klaar die we nodig hebben. Maar het is hier altijd maar afwachten of het ook echt klaar is.

Ook zijn we vorige week bij twee weeshuizen langs geweest. In beide weeshuizen zitten veel gehandicapte kinderen. In januari gaan we ook daar beginnen met werken. We zullen dan op de dinsdagochtend trainingen geven aan de zusters en vrijwilligers in het weeshuis. En op de donderdagochtend willen we een lokale fysiotherapeut opleiden op het weeshuis.

Kinderen van het weeshuis Pontianak Kinderen van het weeshuis Pontianak

De aankomende maand willen we verder gaan met het regelen van het visum en het leggen van contacten met kinderartsen en orthopeden. Op de SLB en de twee weeshuizen willen we kennismaken met de kinderen en beginnen met het onderzoeken van de kinderen. Als we een goede indruk hebben verkregen van de kinderen en het soort aandoeningen weten we waar wij onze trainingen op moeten richten.
Morgen gaan we nog bij het ziekenhuis langs om kennis te maken met de kinderartsen die daar werken. We willen hun informeren over het werk wat SOMOI gaat doen.
Het doel hiervan is dat deze artsen straks kinderen met een lichamelijke handicap naar ons doorsturen. Zodat wij straks samen met de lokale fysiotherapeute op de SLB therapie gaan geven aan deze kinderen.

Leave a Reply