Periode Jessica & Lusanne aug. ‘ 11 t/m april ’12

Jessica & Lusanne
Jessica & Lusanne
Mei 2012 – Nog even voorstellen
Wij, Lusanne en Jessica, zijn de twee vrijwilligers die Jordi en Janneke, de huidige Indonesie-gangers mogen aflossen voor de periode van 20 juli 2011 tot en met 20 april 2012.
Jessica is 23 jaar en in juli 2010 afgestudeerd te Enschede als fysiotherapeute. Hierna heeft ze verschillende waarnemingen gedaan om diverse werkervaring te op te doen. Lusanne is 26 jaar en ook in juli 2010 afgestudeerd te Amsterdam als ergotherapeut. Zij heeft tot haar vertrek voor SOMOI gewerkt als kinderergotherapeut bij Zozijn, een instelling voor lichamelijk en/of verstandelijk gehandicapte mensen.
Sinds enkele jaren vraagt SOMOI van haar vrijwilligers om voor aanvang van het project een intensieve taalcursus Bahasa Indonesia te volgen. Dit is nodig omdat in het werkgebied van SOMOI nog altijd zeer weinig mensen Engels kennen. Voor een goede samenwerking met kinderen en ouders, en kennisoverdracht naar lokale professionals is voldoende beheersing van de Indonesische taal noodzakelijk.
Om met een aardig woordje Indonesisch ons SOMOI avontuur in te gaan hebben we ervoor gekozen om met Antarin een 2 weekse taalreiscombinatie tour te volgen. Dit leek ons de perfecte manier om de taal te leren en toch ook nog wat van het land en cultuur te kunnen zien. Als je in de praktijk leert onthoud je het ook sneller en natuurlijk met meer plezier!
Na deze reis gingen we door naar Yogayakarta om hier een week te verblijven in een gezellige homestay en 5 dagen te lessen in de taalschool Alam Bahasa. Al met al een zeer leerzame en ontzettend interessante week en een goede voorbereiding op onze 9 Indomaanden!

Juli 2012 – Terugblik op 9 fantastische maanden
Ondertussen zit onze tijd er ook weer op en zitten we weer in het koude Nederland! 😉 Wat hebben we veel meegemaakt afgelopen jaar en wat hebben we een fantastische dingen gedaan!

 Aan ons was de eer om het project in Pontianak af te ronden en het goede werk op te zetten in de volgende stad. Er zijn nu 3 plaatsen in Pontianak waar gehandicapte kinderen gratis terecht kunnen bij lokale fysiotherapeuten. We zijn de laatste maanden in Pontianak veel bezig geweest met promotie. Dit is ontzettend belangrijk, omdat de meeste mensen in Indonesië fysiotherapie/ergotherapie niet kennen. Ook weten de ouders van de gehandicapte kinderen niet dat met behulp van therapie en passende hulpmiddelen de kwaliteit van hun gehandicapte kind aanzienlijk verbeterd kan worden. We hebben bij stoplichten gestaan om te flyeren, posters gemaakt en opgehangen, zijn we op tv geweest, hebben met de krant samengewerkt, en we hebben zelfs een liedje gemaakt met de lokale band ‘Tone Office’ waarmee we verscheidene keren in een live-interview op de radio zijn geweest.

Na onze afronding in Pontianak was aan ons de taak om de stap te maken naar de volgende stad: Sintang! 10 uur rijden met de bus (maar toch maar 250 km verder, dat zegt wel iets over de weg 😉 ) richting binnenland! Hier hebben we al fysiotherapie-workshops gegeven op de universiteit voor verpleegkundigen, zijn de kampungs (dorpjes) ingeweest om hier hulp te verlenen, en ook hebben we een praktijkruimte in het ziekenhuis ingericht en zijn we samen met de lokale therapeuten gestart met het geven van therapie. Een groot success! We hebben al veel kinderen kunnen helpen met therapie en hulpmiddelen. Bijvoorbeeld een patientje, Timo. Hij kwam met zijn ouders bij ons met het verhaal van de motor te zijn gevallen een half jaar geleden en hierna niet meer te kunnen zitten, staan en lopen. Hij had ontzettend veel pijn in zijn rug, maar zijn ouders hadden niet het geld voor verdere behandeling. Diezelfde dag hebben we gelijk röntgenfoto’s laten maken in het ziekenhuis; diagnose wervelbreuk. Omdat in Sintang geen orthopedische arts is hebben we een trip voor ze geregeld naar de grote stad Pontianak om verder advies in te winnen bij een orthopeed. Hij is al jaren bekend met SOMOI en heeft in het verleden al ontzettend veel SOMOI patientjes geholpen. Ondertussen heeft Timo goede medicijnen en in de laatste week voor ons vertrek kwam hij binnen in het ziekenhuis- al zij het wat gebukt maar.. lopend! 😀 Wat een fantastisch afscheidscadeau.. Een voorbeeld van het geweldige werk dat we beiden ontzettend gaan missen!