Periode Dana & Roos – okt. ’08 t/m juni ’09

Dana & Roos
         Dana Tamaela & Roos v.d. Lint
 
Lees hieronder een reflectie van Dana over haar periode in Indonesië:
 

Reïntegratie

Snel nog even een wasje draaien …
Wat een heerlijke salade, en dat stevige brood… jammie.
Dat mooie jasje van de “Zara”, dat moet er  echt komen…
Wat gaat het snel, integreren in Nederland  na 9 maanden in Indonesie gewoond te hebben!
Wat lijkt het alweer ver weg, leven in Pontianak, Kalimantan…
Een andere wereld, een ander leven…
Simpel, veilig, vertrouwd, warm, in de ruimste zin van het woord.

Het leven in Indonesie is niet simpel, maar mijn ervaring is dat de mensen het simpel maken.
Er wordt geleefd van dag tot dag.
Ik als SOMOI werknemer pastte mij graag aan, (tot op zekere hoogte).
Lekker Nederlands klagen was er niet meer bij,   evenals drie weken vooruit plannen, en wat was stressen ook alweer?

Voor mij waren allerdaagse vraagstukken:
Moet er nog getankt worden?
Houden we de financieen nog goed bij?
Kunnen samen met de ouders van het nieuwe therapiekindje de spalken al opgehaald worden?
Heeft de moeder van het geopereerde kindje al een afspraak gemaakt om samen voor controle naar de orthopeed te gaan?
Heerlijk, lekker concreet, allemaal activiteiten die niet verder rijkten dan een dag of hoogstens een week vooruit.

Geen gestress over overstappen naar een wellicht betere zorgverzekeraar.
Betaalt die nieuwe baan wel voldoende?
Hoe houd ik mij als fysiotherapeut op de hoogte van de laatste ontwikkelingen in het vak?
En dan ook nog jezelf fit houden, eten met vrienden…
Werken op twee werkplekken, productie draaien, luisteren naar luxe problemen, en dat soms bij 17 patienten op een dag… en maar geinteresseerd blijven!

Nee, wie mee gaat op het ritme van de Indonesieers heeft het nog niet zo slecht.
We zien wel hoe het loopt, alles komt goed op zijn tijd.

Kom je ook op de opening van de nieuwe school, morgen in Siantang Tengah, Pontianak?
Ahhhhhhh wat? Daar hebben we helemaal niet op gerekend!

Intergreren in Indonesie heeft voor mij ook wat tijd gekost, maar dan na negen maanden werken heb je ook wat, helemaal geintegreerd! (denk je dan). En dan moet je weer naar huis…

Om eerlijk te zijn ben ik na 5 maanden ook hier weer aardig geintegreerd in mijn eigen Amsterdam.
Bijna alles gaat weer op de automatische piloot.
De banden met alle vrienden zijn weer aangehaald, familie is weer bezocht, na 4 waarnemingen zijn nu ook half jaar contractjes in de wacht gesleept.
Oud en nieuw feestjes zijn al weken van te voren besproken. Vakantie al gepland…

Is er na negen maanden Indonesie dan niets veranderd?
Zeker wel; Ik geniet van mijn warme douch-je.
Door voor SOMOI naar Indonesie te gaan ben ik bewuster naar het leven gaan kijken, en geniet ik nog meer dan ik al deed.
Zo doe ik  in ieder huis de lichten uit, als ik wegga (leven we dus toch niet zo milieu bewust als we denken?), spoel ik niet meer na ieder muize-plasje de wc door en spreek ik vriendinnen streng toe die de douche eerst een tijd laten lopen omdat ze anders bang zijn voor een koud straaltje water.
Ik realiseer mij dat ik een fantastische ervaring heb mogen meemaken.
Hoe moeilijk het soms ook was.
Afstemmen op de behoeften van onze Indonesische partners, het werken volgens SOMOI-concept eigen maken…
Zoveel interessante mensen ontmoetten, contact maken met moeders van gehandicapte kinderen, vertrouwen winnen, inspelen op de soms zo vreemde situatie. Want wat doe je met een kindje zonder medisch dossier waarvan de ogen op de plek van de mond zitten, van een neus geen sprake is en een klein streepje dienst als mond doet, maar wel een hartje heeft dat klopt? En de zusters van het weeshuis Alma er alles aan doen om dit kindje een zo plezierig mogelijk bestaan te geven?
Ik vind werken als beginnend fysiothereut in Indonesie zo gemakkelijk nog niet.

De perfecte manier is nog niet gevonden. Maar er zijn wel kleine veranderingen bewerktstelligd in de tijd dat ik er heb gewoond:
Alle kindertjes hebben nu hun eigen digitaal dossier. Er worden standaard anamneseformulieren gebruikt. Het nut van een tolk tijdens een werkbespreking is weer aangestipt. De aankomende Indonesie gangers gaan eerst op cursus in Indonesie om de taal beter te beheersen.

Daarnaast wordt de stichting in Nederland ook nog verder geprofessionaliseerd. Functie omschrijvingen nader gedefinieerd…
Ik heb me gerealiseerd dat SOMOI een kleine stichting is, die leeft en  volop in ontwikkeling.
Ik zet mij met veel plezier en toewijding in voor mijn volgende project, niet in Indonesie maar in het bestuur in Nederland,  in samenspel met jullie, lieve lezers en donateurs!
Zonder bestuur of donateurs zou  SOMOI niet kunnen bestaan!
Dus bij deze wil ik jullie allen hartelijk danken voor julie steun.
Daarnaast wil ik laten weten veel vertrouwen te hebben in Corinne Hesseling en Anje Eilander die het project in Indonesie in februari zullen gaan oppakken en Linda en Karlien die zich vanaf maart 2010 gedurende negen maanden namens SOMOI in Indonesie zullen gaan inspannen.

Hier wil ik het bij laten, ik wens jullie allen een goed uiteinde en een positief 2010 !
Een warme groet, vanuit het koude Nederland,

Dana Tamaela, bestuurslid en penningmeester SOMOI



Selamat datang / Welkom!

Hallo!
Wij zijn Roos en Dana en wij gaan in oktober Sonja en Marianne opvolgen in Pontianak! Wij weten sinds een aantal maanden dat we met z’n tweeën naar Indonesië gaan en we hebben er ontzettend veel zin in!
Even voorstellen: Roos is oefentherapeut Mensendieck, afgestudeerd in 2007 en Dana is fysiotherapeut, afgestudeerd in 2008. Wij wonen allebei in Amsterdam en zijn 24 jaar. Beiden hebben we veel affiniteit met het
werken met kinderen. Roos is op het moment werkzaam als oefentherapeut voor kinderen in een praktijk en op verschillende basisscholen in Rotterdam. Daarnaast werkt zij in een Health Club van een hotel in Amsterdam als sportbegeleider. Dana heeft haar eindstage in een revalidatiecentrum gelopen waar ze onder
andere met kinderen van een mytylschool en met therapeutische kindergroepen heeft gewerkt. Zij is nu werkzaam als sportbegeleider in een revalidatiecentrum en daarnaast is ze werkzaam in een particuliere
praktijk voor fysiotherapie. Momenteel zijn we druk bezig met alle voorbereidingen, zoals tickets en visum
regelen, sponsoren werven, de taal leren, vaccinaties halen en inlezen in ziektebeelden. We merken dat er heel wat bij komt kijken om voor zo’n lange tijd naar Indonesië te gaan! Wij verwachten in Pontianak heel veel nieuwe ervaring op te doen en dat we een super mooie tijd tegemoet gaan.

Voor de belevenissen van Roos (en Dana) in 2008/2009 kijk op: http://www.travelmessage.nl/roos_indonesie/


Leave a Reply