Periode Corine & Miriam – mei ’07 t/m jan. ’08

Miriam de Graaf (links) en Corine Hesseling(rechts) zijn beide ergotherapeuten Miriam de Graaf (links) en Corine Hesseling(rechts) zijn beide ergotherapeuten

27-10-2007

Hallo iedereen, eindelijk weer bericht uit Pontianak. Het heeft even geduurd, omdat we lekker druk zijn. Wat een goed teken is, want we hebben al het een en ander geregeld en gedaan hier.

Ten eerste zijn we op een nieuwe werkplek begonnen. De SLB (Sekola Luar Biasa) speciaal onderwijs. De stichting van deze school wilde erg graag dat we daar komen werken. Toen we voor een kennismaking gesprek kwamen werden gelijk de ruimtes laten zien die we konden gebruiken. We hadden eerst een oriëntatie periode van twee maanden afgesproken. De eerste keer dat we kwamen was het lokaal opnieuw geschilderd, er lagen matten, stonden tafels en stoelen, klaar voor gebruik! We hebben een aantal kinderen gezien en er zijn er nu zo’n tien die we therapie geven. Mooi aantal dus. Momenteel zijn we bezig om een contract op te stellen en zullen deze binnenkort gaan tekenen.

Ondertussen zijn we op het weeshuis lekker aan het snoezelen. Snoezelen is een onderdeel van de therapie waar we met alle zintuigen werken. De ruimte maken we schemerig en doen sfeerverlichting aan. De geurolie brand terwijl er rustgevende muziek opstaat en de kinderen lekker liggen. Een therapeut beweegt een zacht knuffeltje over de armen en benen van een kind. Dit alles kan ervoor zorgen dat een kind zich kan ontspannen, wat prettig is voor kinderen met een spasme. We hebben nu nog alleen passief en ontspannend snoezelen gedaan. Binnenkort willen we beginnen met het actieve snoezelen voor kinderen die juist een lage spierspanning hebben.

Op de puskesmas is er ook een balletje gaan rollen. We hadden een paar tegenslagen gehad op de puskesmas. Ten eerste kwamen er steeds minder of geen kinderen naar de therapie. Het bleek dat de ouders die hun kinderen naar de puskesmas brachten voor therapie van ons verwachtten dat we ze na drie therapiesessie wel genezen hadden, want we zijn toch immers blank… Zelfs nadat we uitgelegd hadden dat wij geen dokters zijn en dat wij kinderen niet kunnen genezen, maar wel helpen en dat dit een lang proces is kwamen ze uiteindelijk toch niet meer. We zijn van plan om een informatie bijeenkomst te houden voor ouders van gehandicapte kinderen en uit te leggen wie we zijn en wat we kunnen doen en dat de therapie vooral helpt als ze regelmatig komen. We hebben al flyers uitgedeeld om aan mensen te laten weten dat SOMOI therapie geeft op de puskesmas. Er zijn al een aantal kinderen op af gekomen, maar hopen met de bijeenkomst er meer te werven.
Daarnaast konden we maar niemand vinden waar we kennis aan konden overdragen om uiteindelijk de therapie over te nemen van SOMOI. Maar na een evaluatie gesprek wat we hadden aangevraagd met de hoofd dokter van de puskesmas bleken er wel degelijk geïnteresseerden te zijn, maar zij kunnen niet op onze werktijden. Deze mensen werken al op de puskesmas, maar moeten ’s ochtends hun eigen taken uitvoeren. Dat hadden we snel opgelost, we hebben onze werktijden twee uur verplaatst en zo waren er opeens zeven mensen die we kunnen gaan opleiden!
We hebben onze eerste training gegeven, over het onderwerp motorische ontwikkeling. Dat was erg spannend. Omdat we niet wisten of we teveel kennis of juist te weinig hadden en natuurlijk of we de taal goed genoeg beheersten om alle kennis over te kunnen dragen. We hadden van te voren huiswerk gegeven dat ze door moesten nemen voor de training. Daarnaast hadden we hand-outs gemaakt waarin iedereen de belangrijkste delen mee kon lezen. Ook hadden we een therapie kindje gevraagd of we hem mochten observeren met alle deelnemers tijdens de training. Dit alles sloeg erg aan, zeker de Nederlandse stroopwafels die we aan het eind hebben uitgedeeld!
Na dit alles hebben de deelnemers een examen gemaakt, waar ze allemaal voor geslaagd zijn. Dit betekent dat het een succes was, zij hebben kennis op gedaan en wij hebben onze kennis met succes kunnen overdragen. Binnenkort als er meer kinderen zijn willen we ze in de praktijk laten oefenen.

We zijn ook druk bezig met hulpmiddelen regelen of aanpassen. Zo hebben we voor Fitri een stoeltje gemaakt. Dit meisje heeft een heup uit de kom en kan niet in een gewone hoek zitten. Zij kan niet in een gewone stoel zitten en dus zij ligt de hele dag op de grond. Zo ziet zij voornamelijk alleen plafond. Als zij kan zitten kan zij meer om zich heen kijken en kan zij meer deelnemen aan het gezinsleven. We hebben een ontwerp gemaakt voor een stoeltje met een grotere hoek. Deze heeft een timmerman voor ons gemaakt, met dit houten frame zijn we naar een kussen maker gegaan. Hij heeft een aantal kussens gemaakt van de andere ontwerpen die we gemaakt hebben. Er ook nog een zitbroekje en riemen in laten maken, zodat zij niet onderuit zakt terwijl ze zit. En klaar is Kees, of eigenlijk Fitri. Want Fitri zit nu heerlijk thuis om zich heen te kijken en ze geniet er echt van!!!

Ook voor Aping zijn we aan de slag gegaan. Aping heeft een kinder rolstoeltje wat eigenlijk veel te groot voor haar is. We hebben bij dezelfde kussenmaker een aantal kussens laten maken om de zitting kleiner te maken en Aping genoeg steun te geven waar ze dat nodig heeft. Daarnaast hebben we de rolstoel op laten halen door een werkplaats, die heeft de voetensteunen, armleuningen, hoofdsteun en wielen aangepast/gemaakt. Nu zit ook Aping als een koninginnetje in haar rolstoel.

Voor Aping en Noel hebben we tevens spalken laten maken, We zijn van plan met nog een aantal kinderen naar Sabatu te gaan, waar we hand en of voetspalken zullen laten maken. Zodat deze kinderen geen grotere vergroeiingen krijgen en hun handen en benen/voeten nog functioneel in kunnen zetten.

Naast het werken hebben we tijdens onze vrije tijd ook prachtige dingen gezien en leuke dingen gedaan. Zo zijn we een weekje naar Singapore geweest om ons visum te verlengen.
We hebben het regenwoud verkend tijdens een prachtige wandeltocht, hebben we uitgebreid suikerfeest gevierd en mochten we twee operaties bijwonen van een vriendin van ons die de operatie uitvoerde.

We hebben nog maar drie maanden te gaan en nog genoeg te doen. We zullen officieel beginnen met de SLB. Nog meer trainingen gaan geven, een informatie bijeenkomst voor ouders van de puskesmas geven, spalkjes laten maken en hier en daar een snoezelsessie doen. We hebben het hier heel erg naar onze zin en zullen hopelijk nog veel dingen kunnen doen, voordat onze tijd erop zit. We doen in ieder geval ons best. Tot de volgende keer!!!

Groetjes Miriam en Corine.


21 mei 2007 – Even voorstellen.
Wij zijn de nieuwe vrijwilligers van SOMOI en zullen ons even voorstellen. Wij zijn Corine en Miriam, beide 23 jaar en ergotherapeuten. Na een geslaagde inwerkperiode met Linda en Anje hebben wij net onze eerste week alleen achter de rug. Het was spannend, maar ook erg leuk om het nu allemaal zelf te mogen/kunnen doen.
We geven elke dinsdag en vrijdagochtend therapie op de Puskesmas in Siantan. Alle andere ochtenden geven we therapie op het weeshuis en op dinsdagmiddag geven we tevens therapie op het weeshuis, maar dan behandelen we kinderen die niet op het weeshuis wonen.
Ondanks dat we de Indonesische taal nog niet helemaal vaardig zijn gaat het therapie geven goed. Zodra we de taal beter beheersen kunnen we hulpmiddelen en aanpassingen aan rolstoelen gaan regelen voor sommige kinderen. Daarnaast hebben we ook plannen om met de gehandicapte kinderen te gaan snoezelen. Snoezelen is een behandeling waarbij alle zintuigen geprikkeld worden. Daarbij kan gedacht worden aan geluid, licht, gevoel, geur en smaak. Door het selectief aanbrengen van deze prikkels kan er ontspanning of activiteit ontstaan, wat een goed uitgangspunt vormt voor onze therapie.
Naast het werk hebben we ook al mooie dingen van het land gezien. We zijn met de zusters en een paar kinderen van het weeshuis een dagje naar het strand geweest. Het was heel erg gezellig en schitterend om te zien.
Zoals u kunt zien zijn we van plan nog vele mooi dingen te doen en te zien, we zullen u op de hoogte houden van ons werk en avonturen in Pontianak.

Leave a Reply