Periode Anje & Linda – sept. ’06 t/m mei ’07


Anje Eilander (links) en Linda Westendorp (rechts) Anje Eilander (links) en Linda Westendorp (rechts)

Hallo,
Wij zijn Anje en Linda, beiden ergotherapeut, en hebben Marjan en Liesbeth opgevolgd in het werk in Pontianak.

15 maart 2007
Het werken op de puskesmas

Inmiddels zijn we alweer bijna aan het eind van onze periode en momenteel zijn we druk bezig met het opzetten van therapie op een puskesmas (gezondheidscentrum). Na de eerste dag hadden we al 7 kinderen in kunnen schrijven en ik kan vertellen dat er na 2 ochtenden meer nog weer 7 kinderen bij zijn gekomen! In totaal 14 kinderen dus!
Kort wil ik vertellen hoe we het aanpakken als er nieuwe kinderen bij ons komen voor therapie.

Zodra er nieuwe kinderen binnenkomen nemen Linda en ik eerst een intake af. Daarbij gebruiken we een formulier, waarmee we informatie verzamelen over het kind en zijn mogelijkheden en beperkingen. Zodra we dat hebben ingevuld doen we een paar oefeningetjes waarmee we kunnen testen waar het kind goed in is en waar de problemen liggen. We maken hierbij altijd gebruik van spelmateriaal, om het kind uit te lokken, maar ook om het kind af te leiden of om de therapie interessanter te maken. Zo komen we er achter of het kind in staat is zelfstandig te zitten, van beide handen gebruik te maken, spierkracht heeft, kan zien of horen en wat het kind interessant vindt. Zodra we dat weten, kunnen we in de eerst volgende behandeling doelgericht te werk gaan. In combinatie met de hulpvraag (vaak datgene wat de ouders willen dat het kind weer kan) en onze eigen test maken wij een doel en daar richten wij onze behandeling op.

Nu gaat dat de ene keer vrij makkelijk en de andere keer een stuk moeilijker. Twee voorbeelden van kinderen die afgelopen week nieuw op therapie gekomen zijn.

Een jongetje van 9 jaar met een beperking in al zijn ledematen. Dit naar aanleiding van hoge koorts en grote spierspanning op de leeftijd van 8 maanden. Sindsdien heeft hij weinig kracht in zijn benen en rug, maakt hij gebruik van zijn linkerhand, zijn rechterhand is gespannen en is moeilijk te ontspannen en zijn voeten zijn naar binnen toe vergroeid. Daarnaast ziet hij slecht en geeft hij amper reactie op aanrakingen of geluiden.
Dit is een voorbeeld van een kind die wij heel moeilijk kunnen behandelen. We hebben hem nu 2 keer gezien, maar in beide gevallen nog geen mogelijkheid gezien om hem te prikkelen en een reactie uit te lokken. We zullen dit blijven proberen, maar het blijft moeilijk om de ouders uit te leggen dat het soms heel lang kan duren. Zij verwachten (of hopen) dat alles zo snel mogelijk weer goed komt, zodra ze naar therapie komen.

Een ander voorbeeld is van een jongen van 15 jaar. Hij is tot zijn 12e jaar gezond geweest, totdat ook hij koortsstuipen kreeg en lichamelijk gehandicapt raakte. De beperkingen van deze jongen zijn echter anders. Mentaal is hij nog goed bij, hij begrijpt je vragen, kan praten, zien en horen. Maar ook hij heeft weinig spierkracht, in benen en in armen en het kost hem heel erg veel moeite om van ruglig naar zit te komen. Zijn armen kan hij niet zelfstandig omhoog brengen, waardoor hij moeilijk dingen zelf kan pakken of aangeven.
Toch kunnen we met deze jongen al veel makkelijker aan het werk. Omdat hij goed van begrip is kan je actiever aan de slag met bijvoorbeeld kracht training van zijn armen en daarbij verwachten wij dat hij zelfs rolstoel zou kunnen leren rijden. Dat zijn hele leuke vooruitzichten en makkelijker uit te leggen aan ouders.

Zo heb je dus een heleboel kinderen waarvan de een meer beperkt is dan de ander. Allemaal proberen wij ze zoveel mogelijk te helpen.

2 maart 2007
Hallo!

Onze excuses dat wij een lange tijd niets van ons hebben laten horen. Er is de laatste maanden zeker een hoop gebeurd, dus bij deze weer een verslagje uit Pontianak.
Nadat wij rond de kerst allebei in het ziekenhuis hebben gelegen wegens tropische ziektes, zijn we in het nieuwe jaar hard aan de slag gegaan met het zoeken naar een nieuwe locatie voor het geven van therapie.
We werken nog steeds, samen met de zusters, op het weeshuis en geven daar iedere ochtend therapie. Dit gaat goed, maar daarbij leek het ons goed om in een ander (armer) deel van Pontianak ook te starten met het geven van fysiotherapie. Op het weeshuis zijn ze al een heel eind op weg en we verwachten dat wij daar zeker een paar ochtenden minder aanwezig hoeven te zijn.
Voor de nieuwe fysiotherapieruimte hebben we contact gezocht met een dokter van een puskesmas (gezondheidscentrum) in de omgeving die wij op het oog hadden. De dokter was erg enthousiast over ons nieuwe plan, maar kon ons geen ruimte aanbieden in zijn eigen puskesmas. Wel verwees hij ons door naar een dokter die in een nabijgelegen puskesmas werkt. Ook zij reageerde heel enthousiast op ons voorstel om, in samenwerking met de puskesmas, therapie aan lichamelijk gehandicapte kinderen te bieden en zij wees ons direct een grote ruimte in haar puskesmas toe waar wij aan het werk mogen!

Anje in de nieuwe therapieruimte Anje in de nieuwe therapieruimte

Inmiddels zijn we deze maand dan ook gestart in onze nieuwe fysiotherapieruimte. Daar ging natuurlijk wel een hoop voorbereiding aan
vooraf. Zo moest er een contract opgesteld en getekend worden, zijn we op zoek gegaan naar spelmateriaal en spullen voor de inrichting van de ruimte.

Tekenen van het contract met dokter Felicia Tekenen van het contract met dokter Felicia

Ook hebben we enkele puskesmassen in de omgeving bezocht en flyers uitgedeeld om hen op de hoogte te brengen van ons nieuwe project. Deze puskesmassen kunnen nu de lichamelijk gehandicapte kinderen, die bij hen langskomen voor controle, doorverwijzen naar de fysiotherapie in ‘onze’ puskesmas.
Afgelopen week was onze eerste ochtend en konden we al direct 7 nieuwe

Ari, therapiekindje Ari, therapiekindje

kinderen en hun ouders helpen. Ook de 2e dag verliep goed met nog weer 3 nieuwe kinderen! We zijn blij dat onze uitgebreide voorbereiding wat heeft opgeleverd en we weer 10 nieuwe kinderen (en wie weet nog meer) kunnen helpen! Wij zijn erg tevreden!

Groet,

Linda en Anje

12 oktober 2006
In de maand augustus hebben zij het werk aan ons overgedragen en inmiddels zijn ook wij zelfstandig aan het werk.
Iedere dag geven wij therapie aan de kinderen op het weeshuis. De nieuwe therapie ruimte is af en helemaal ingericht. Bovendien is er nieuw oefenmateriaal (puzzels, zwembandjes, etc) binnen dat goed gebruikt kan worden bij de therapie.
Er zijn momenteel 9 kinderen die niet in het weeshuis wonen, maar naar het weeshuis komen voor therapie. Wij behandelen deze kinderen iedere dinsdagmiddag. Inmiddels hebben we een rolstoel aangeschaft en laten aanpassen voor een kindje van buitenaf. Voor een ander kindje hebben we een kleine stoel en een tafeltje laten maken, zodat hij beter kan zitten en activiteiten uit kan voeren.

Anje met diverse kinderen van het weeshuis   Anje met diverse kinderen van het weeshuis

Voor de zusters en fysiotherapeuten op het weeshuis zijn we enkele trainingen aan het voorbereiden. In verband met onze ergotherapeutische achtergrond zullen deze trainingen gericht zijn op het uitvoeren van activiteiten. Daarbij willen wij de fysiotherapeuten stimuleren de verkregen informatie van Marjan en Liesbeth in onze trainingen mee te nemen.
Wij vinden het een hele leuke ervaring om hier in Indonesië aan het werk te mogen zijn. Het contact met de kinderen is erg goed, ondanks dat wij nog niet vloeiend Indonesisch spreken. De meeste kinderen genieten van de therapie ochtenden.

Zwemmen

Om Indonesië beter te leren kennen hebben wij al verschillende uitstapjes gemaakt. Onlangs zijn wij naar een stadje in het binnenland geweest en hebben daar een kijkje genomen op een ander weeshuis met lichamelijk gehandicapte kinderen. Met de plaatselijke fysiotherapeuten hebben wij de behandeling van de kinderen doorgenomen en enkele tips kunnen geven.
Als laatst zijn wij hard bezig met het regelen van een werkvisum, zodat we uiteindelijk ook op andere werkplekken in Pontianak aan de slag kunnen gaan om meer kinderen te kunnen helpen.

Groetjes,
Linda Westendorp & Anje Eilander

Leave a Reply