Periode Anje & Corine –feb 10 t/m maart 10

Anje Eilander
Anje Eilander
Corine Hesseling
Corine Hesseling

 

Lees de belevenissen van Anje & Corine op hun websites:
www.travelmessage.nl/anje
www.travelmessage.nl/corine


Terugblik op een tweede periode Pontianak door Anje & Corine (mei 2010)

Van begin februari tot eind maart zijn Anje en ik (beiden bestuursleden) terug gegaan naar Pontianak. Na onze laatste vrijwilligers, Dana en Roos, heeft het werk van SOMOI in Pontianak een tijd stilgelegen. In die periode hebben we met het bestuur in Nederland hard gewerkt aan het verbeteren van onze organisatie en het aanscherpen van onze visie als stichting. Vanaf maart zouden onze nieuwe vrijwilligers, Linda en Karlien, het werk in Indonesië weer oppakken. Om een nieuwe start te maken in Pontianak en een overdracht te verzorgen, was het noodzakelijk dat twee ‘oude rotten’ hen voor zouden gaan: wij dus!
Allereerst was het natuurlijk ontzettend leuk voor ons om collega’s, kinderen en vrienden weer terug te zien, en hebben we erg genoten van het land dat we zo gemist hadden. Maar ook wat werk betreft kijken we terug op een goede periode.
Allereerst hebben we alle oude werkplekken bezocht. Vanuit het weeshuis Alma en de SLB (school) waar voorheen mee samengewerkt is, kwam geen nieuwe hulpvraag. Dana en Roos hadden de werkzaamheden hier netjes afgerond en op beide locaties wordt de therapie door lokale therapeuten voortgezet.
Bij puskesmas (gezondheidscentrum) Siantan was nog wel behoefte aan ondersteuning, en hier hebben we de werkzaamheden direct weer opgepakt.
Om onze werkzaamheden uit te breiden over de stad hebben we een presentatie gegeven bij Dinas Kesehatan (de dienst van gezondheidszorg) over het werk van SOMOI. Hieruit is voortgekomen dat we meer officieel samenwerken met dit kantoor. Dit maakt het voor ons makkelijker om met de fysiotherapeuten samen te werken die in dienst zijn van de overheid. Op dit moment zijn er twee fysiotherapeuten (Awal en Pipin) werkzaam in de (vele!) puskesmassen in de stad. Met die tweede, Pipin, zijn we ook gaan samenwerken. Een snelle start. Er is een behandelruimte geregeld, therapiemateriaal verzameld, hulpvragen geïnventariseerd, dossiers, intake- en observatieformulieren, etc. We zijn met de therapeut de wijk in gegaan om gehandicapte kinderen te bezoeken en ouders uit te nodigen voor de therapie. Bij de eerste therapieochtend kwamen maar liefst 7 kinderen!
Naar aanleiding van de presentatie bij Dinas Kesehatan heeft de directeur toegezegd volgend jaar meer fysiotherapeuten aan te nemen voor de puskesmassen. Dat is wat wij willen, want zo wordt therapie voor kinderen op meerdere plaatsen in de stad beschikbaar!
Daarnaast hebben we veel gesprekken gevoerd met diverse instanties, om alvast lijntjes uit te gooien voor eventuele latere samenwerking! En hebben we een training over ziektebeelden gegeven aan vrouwen die in de wijk werken met jonge kinderen: zij zijn degenen die afwijkingen bij kinderen vroeg kunnen herkennen en we vragen hen deze kinderen door te verwijzen naar de fysiotherapie.
Onze pijlen zijn nu vooral gericht op het promoten van fysiotherapie. Meer mensen laten inzien dat gehandicapte kinderen zich ook kunnen ontwikkelen, en dat hun kwaliteit van leven verbeterd kan worden met therapie of hulpmiddelen. Er zijn nog vele plannen! Linda en Karlien zijn nu hard aan het werk daar, we houden jullie op de hoogte van de vorderingen!

Anje & Corine.

Hier alvast een voorproefje van Corine:

Weer in Pontianak!     (05-02-2010)
Hallo allemaal!

Daar ben ik dan! Live vanuit Ponti…
Maandagavond goed aangekomen in Jakarta na een zeer lange maar goede vlucht. Daar van het vliegveld opgehaald door Karina, een vriendin die Miriam en ik de vorige periode hebben leren kennen. Zij heeft ons naar een hotel gebracht, daarna hebben we samen gegeten en bijgekletst. De volgende ochtend vroeg doorgevlogen naar Pontianak, waar we werden opgehaald door vriend Aleng. Wat is het vreemd en leuk om hier weer terug te zijn! Verschillen te ontdekken, maar vooral te constateren wat nog hetzelfde is gebleven. Een feest van herkenning 🙂
Lekker geluncht bij lievelingscafe Alila en de jus jeruk (mandarijnensap) gedronken die ik zo heb gemist. Daarna hebben we de sleutel van ons huis opgehaald bij onze huisbaas: huis is netjes schoongemaakt voor ons en is nog even mooi en groot als ik me herinner. Er is wel een hoop te doen! Alle spullen staan opgeslagen en moeten uitgezocht worden, weer een plekje krijgen. Koelkast was van binnen zwart van de schimmel… En zoveel dingen die we weer voor het eerst doen!
Motor rijden (meteen de eerste dag, een zeer spannende bezigheid in het gekke verkeer hier!), water halen (flessen van 19 liter, die ze gelukkig komen brengen), alle kleding met de hand wassen… wat een werk!

Superleuk ook vooral om alle vrienden weer te zien! We vermaken ons prima; cafeetjes, jalan-jalannen in het grote winkelcentrum, naar de bioscoop voor nog geen 2 euro… en we hebben nog vele, vele plannen! 
  
Donderdag hadden we afgesproken bij de puskesmas (gezondheidscentrum) met Awal, de fysiotherapeut die onder begeleiding van de laatste vrijwilligers met kinderen heeft gewerkt. Hij was erg blij dat SOMOI er weer is en we hebben voluit gesproken over het werk en de therapiekinderen. Ook de arts en hoofd van de puskesmas ontmoet. Werden meteen aan het werk gezet: er was een bijeenkomst van vrouwen die kraamzorg leveren in de wijk en of wij meteen even wilden vertellen wat fysiotherapie is en welke kinderen ze naar ons door kunnen sturen. De taal gaat ons redelijk af, maar gelukkig hielp Awal ons met uitleggen en vragen beantwoorden! We zijn gevraagd een training te geven aan deze vrouwen en dat is een mooie gelegenheid voor ons. Dit zijn immers de vrouwen die op jonge leeftijd afwijkingen in de ontwikkeling zouden kunnen herkennen en kunnen doorverwijzen naar de fysiotherapie. 
 
We willen volgende week op bezoek gaan bij de oude werkplekken: het weeshuis en de school voor speciaal onderwijs. Verder willen we plannen gaan uitwerken voor de puskesmas: hoe gaan wij Awal begeleiden, welke trainingen gaan we geven en op welke manier kunnen we de fysiotherapie in de wijk promoten. Verder zijn we eigenlijk heel tevreden met wat we deze eerste week al hebben kunnen doen.

Wat valt er verder nog te vertellen? De nasi goreng smaakt weer lekker en we zijn nog niet ziek geworden. We worden door veel mensen in de stad herkend: in de buurt, in cafe’s, op het postkantoor en in het broederhuis. De Buleh’s (blanken) are Back! Hebben de mensen hier tenminste ook een verzetje 🙂
De enorme kakkerlak die vorige keer een week in mijn klamboe heeft gebivakkeerd heeft me weer gevonden en slaapt weer gezellig naast me in bed. De mieren lopen met honderden tegelijk over het aanrecht (oh ja, er waren ook dingen die ik niet gemist had…) en wat is het warm…. WARM! We moeten ons echt weer aanpassen aan het tempo van hier: een ritje naar de supermarkt en je bent moe, een afwasje en het zweet druipt overal vandaan…
Terwijl ik dit schrijf zitten we in een eetcafe en stort de regen met grof geweld op het dak… Erg indrukwekkend en lekker voor een beetje afkoeling.

Hoop dat in Nederland alles goed gaat en laat eens iets van je horen!

Lieve groetjes, Corine.


En natuurlijk van Anje…

De eerste indrukken     (05-02-2010)
Hallo allemaal!

Afgelopen dinsdag ben ik na een lange trip veilig aangekomen in Pontianak. Met een overstap op Frankfurt, Singapore en Jakarta heeft het allemaal behoorlijk lang geduurd. Maar hoe dichter bij je komt, hoe leuker, we waren zo benieuwd naar ‘onze’ stad waar we een paar jaar geleden ook gewoond hebben. Voor mij is het inmiddels 3 jaar geleden, voor Corine twee jaar.

Deze eerst week zijn we redelijk snel van start gegaan met allerlei dingen die hier geregeld moeten worden. Zo moesten we ons inschrijven in de wijk (buurtcontrole) en bij het politiebureau. Verder moest de huur van het huis weer betaald worden en ons postvak voor alle post uit NL verlengd. Omdat dit alles op de Indo wijze gaat, kost dat natuurlijk allemaal aardig wat tijd.

Gisteren zijn we voor het eerst op de Puskesmas geweest, 1 van onze oude werkplekken. Vorig jaar, bij onze laatste twee vrijwilligers, is er een Indonesische Fysiotherapeut komen werken, die graag samen met SOMOI de kinderen wilde behandelen. Een jongeman, met ervaring! We hadden in NL al positieve verhalen gehoord, maar nu hebben we hem ook mogen ontmoeten. Totaal verrast waren wij door het initiatief dat hij neemt, de zelfstandigheid waarmee hij dingen aanpakt en de uitleg die hij geeft aan de lokale bevolking over ziektebeelden en de behandelingen. Een leuke ontmoeting en wij verwachten/ hopen hier nog veel uit te kunnen halen. Natuurlijk konden we ook meteen datzelfde tijdstip een praatje houden voor een man of 25 over wat we hier komen doen…ja zo gaat dat hier. We waren er net! Gelukkig blijkt de taal nog aardig in het geheugen te zitten.

Een aantal vrienden hebben we al ontmoet en vanavond gaan we naar ons oude vertrouwde cafe. Gisteravond al naar de film geweest…we pakken het leven snel weer op!

Het huis is voor mij nieuw, de vrijwilligers in 2007 zijn destijds verhuisd naar een ander deel in de stad. Voor mij een nieuwe omgeving en daarmee veel nieuwe mensen uit die buurt. Een super mooi, groot, prettig huis met een heeerlijke keuken om overdag aan tafel te werken. Wel zeer goede controle van de buren…dus laat thuis komen en uitslapen lijkt er niet altijd in te zitten. Ze houden het goed in de gaten!

Meer werk verhalen volgen als we een weekje verder zijn. De plannen staan op papier, we gaan hard aan de slag!

Het is leuk om terug te zijn!

Liefs Anje


Groot nieuws vanuit het SOMOI-bestuur (kerst 2009):

Twee van onze bestuursleden zullen terugkeren naar Pontianak! Daarnaast kunnen we weer twee nieuwe vrijwilligers aan u voorstellen!
Sinds begin juli zijn er geen vrijwilligers meer in Pontianak. We hebben het project korte tijd los gelaten en contact onderhouden via email en telefoon.
Intussen zijn we in Nederland bezig geweest om de visie van de stichting te verduidelijken en ons meer te professionaliseren.

Nu is het bijna zover, 31 januari 2010 vertrekken Corine Hesseling en Anje Eilander (huidige bestuursleden) opnieuw naar Pontianak. Ongeveer 6 maanden heeft de plaatselijke bevolking doorgewerkt zonder de ondersteuning van de SOMOI vrijwilligers. Voor hen en voor ons een spannende tijd! Is het hun gelukt om de boel overeind te houden? Is de ondersteuning tot nu toe voldoende geweest? Zouden ze ons nog nodig hebben, of kunnen ze het al helemaal zelfstandig?
Wat er ook gebeurt, voor SOMOI is er in ieder geval nog genoeg te doen! Corine en Anje zullen de projecten opnieuw bezoeken om te horen hoe de afgelopen maanden zijn verlopen en om te horen of er nog nieuwe hulpvragen zijn. Tevens gaan zij op zoek naar nog meer lokale mensen die bereid zijn om van ons te leren. Hoe meer geïnteresseerden, hoe breder het draagvlak!
Vanaf maart 2010 dienen de twee nieuwe vrijwilligers zich aan. Karlien Buis en Linda de Haan. Zij zijn bereid om zich 9 maanden te gaan inzetten voor SOMOI. Corine en Anje zullen deze twee meiden inwerken op verschillende gebieden (taal, cultuur, werkplekken), zodat zij samen het mooie project voort kunnen zetten! Misschien op de oude werkplekken…maar misschien ook wel op een nieuwe werkplek!

SOMOI-bestuur en Linda&Karlien
SOMOI-bestuur

Leave a Reply