Algemene taken

Alle vrijwilligers van SOMOI zijn oefentherapeuten mensendieck, ergotherapeuten of fysiotherapeuten. Het zal u dan ook niet verbazen dat de voornaamste taak van de vrijwilligers het geven van therapie is. De kwaliteit van leven van gehandicapte kinderen is op dit moment vaak erg laag, terwijl er met therapie en vaak simpele oefeningen al heel veel te bereiken is. Door het grote gebrek aan oefentherapeuten in Indonesië ligt er dus een belangrijke taak voor onze stichting!

Streven naar onafhankelijkheid met duidelijke doelen
Om de gehandicapte kinderen in Indonesië een betere kwaliteit van leven te geven kunnen wij natuurlijk niet in heel Indonesië tegelijk aan de slag, maar kiezen wij een bepaalde behandellocatie en streven wij naar de zelfstandigheid van de lokale bevolking. Nadat we een behandellocatie gekozen hebben en de situatie in kaart hebben gebracht, stellen wij een projectplan op met daarin een aantal doelen die we willen bereiken voor die stad. Zo is een belangrijk doel dat de therapie toegankelijk is voor arm en rijk, dit is namelijk nog niet vanzelfsprekend in Indonesië.  Om de doelen te bereiken geven wij therapie, helpen wij met het verkrijgen van hulpmiddelen en operaties, verzorgen wij kennisoverdracht en doen wij promotiewerk.

 

Therapie geven


Eén van de voornaamste taken van de vrijwilligers is het geven van therapie aan de gehandicapte kinderen (0 tot 18 jaar). Hierdoor krijgen de ouders inzicht in de mogelijkheden van het gehandicapte kind en zullen zijn aangespoord worden om thuis ook met het kind te oefenen.

Om therapie te geven is een locatie nodig. Deze locatie regelen wij door nauw samen te werken met de lokale gezondheidszorg. Vaak kunnen we terecht in een ziekenhuis of een puskesmas (een gezondheidscentrum). Als stichting stellen wij de voorwaarde dat er iemand aanwezig is aan wie we het werk kunnen overdragen (zie kennisoverdracht). Onze stichting helpt bij het inrichten van de behandelkamer en geeft advies over het nodige materiaal, bijvoorbeeld een oefenbal, een oefenmat of een walker. De spullen die daar niet gekocht kunnen worden, laten we door plaatselijke vakmensen maken, die, als je goed uitlegt wat je wilt hebben, de mooiste spullen kunnen maken!

   

 

Helpen bij het verkrijgen van hulpmiddelen en operaties

 

Omdat er veel gehandicapte kinderen in Indonesië met een hulpmiddel of een operatie al zo’n grotere kans hebben op een betere toekomst, helpt SOMOI deze kinderen door deze middelen voor hen beschikbaar te maken. Zo laat SOMOI bijvoorbeeld door lokale werkplaatsen loop- of zithulpmiddelen namaken die vanuit Nederland zijn meegebracht en worden er connecties gelegd met dokters in de buurt die bepaalde operaties kunnen uitvoeren. Waar nodig kan SOMOI financieel helpen, maar blijft wat op de achtergrond omdat we willen dat het project door blijft gaan als SOMOI weer vertrekt uit het gebied.

  

 

Kennisoverdracht

Om echt iets te bereiken willen wij dat de lokale bevolking zelf de therapie op zich gaat nemen en doorgaat met wat wij opbouwen. Op dit moment zijn er vrij weinig fysiotherapeuten in (de arme gedeeltes van) Indonesië. De kennis van deze therapeuten, zeker op het gebied van het behandelen van kinderen, ligt een stuk lager dan in Nederland. Daarom is kennisoverdracht erg belangrijk. Dit doen wij op een aantal manieren. Ten eerste door direct een therapeut of vrijwilliger bij de therapieën te betrekken en de kennis over het behandelen van kinderen overbrengen. Daarnaast worden er presentaties gegeven aan mensen die veel te maken hebben met (gehandicapte) kinderen, zoals dokters, verpleegkundigen en verloskundigen. Die vertellen we wat therapie voor die kinderen kan betekenen en het belang dat ze die kinderen doorsturen naar de therapie. Ten slotte geven we workshops aan verpleegkundigen in opleiding, die na hun opleiding de dorpen ingaan om daar te werken. Met hun opgedane kennis, kennen ze de basisprincipes voor de therapie en weten ze wanneer ze een therapeut moeten inschakelen.

 

 

Promotiewerk

De lokale bevolking weet in de meeste gevallen niet dat er wat gedaan kan worden voor gehandicapte kinderen. Wanneer ouders met een gehandicapt kindje naar de dokter gaan en vragen om medicijnen om het kindje weer beter te maken, zal de dokter in veel gevallen (cerebrale parese, polio, ontwikkelingsachterstand, etc.) zeggen dat medicijnen niet helpen en dat er niks aan te doen is. Therapie zal weliswaar in veel gevallen het kind niet genezen, maar kan er wel voor zorgen dat het kind een betere manier van leven heeft. Om deze kennis over te brengen aan de lokale bevolking zetten de vrijwilligers zich ook erg in om de therapie te promoten. Dit doen ze bijvoorbeeld door het verspreiden van posters en folders, vertellen over de therapie op televisie of in de krant en er is zelfs onlangs speciaal een liedje ontwikkeld over de therapie wat te horen is op de radio!