Periode Janneke & Jordi – nov. ‘10 t/m aug. ‘11


Even voorstellen
Wij zijn Jordi en Janneke. Op 25 oktober 2010 zijn wij voor 9 maanden vertrokken naar Indonesie om Karlien en Linda te vervangen in Pontianak. Voordat we aan dit project begonnen, kenden we elkaar nog niet wat het extra spannend maakt.
Jordi is 23 jaar en is in april 2010 afgestudeerd als fysiotherapeut. Hierna heeft hij gewerkt bij een praktijk voor sportrevalidatie. Verder speelt hij korfbal en geeft hij ook training aan kinderen. Janneke is 24 jaar en is in maart 2009 afgesturdeerd als ergotherapeut. Hierna is ze een jaar werkzaam geweest in een verpleeghuis. Verder geeft ze atletiektraining aan kinderen en is zelf ook actief.
Afgelopen maanden zijn wij bezig geweest met de voorbereidingen, zoals vaccinaties, aanvragen van het visum, tickets regelen, taal leren en het inlezen in de ziektebeelden die we zullen tegen komen in Pontianak.
Op dit moment zitten wij in Yogyakarta voor de talencursus Bahasa Indonesia. We hebben nu 3 dagen achter de rug. Er komt erg veel op je af tijdens de cursus, maar het is erg leuk en nuttig om te doen! Op 10 november zullen we vertrekken naar Pontianak om Linda en Karlien te ontmoeten. De eerste 3 weken vindt er een overdracht plaats van het project, zodat we iedereen leren kennen om vervolgens het project samen voort kunnen zetten. We hebben er ontzettend veel zin in en kijken er naar uit om met de kinderen aan de slag te gaan en om de therapie te promoten. We vinden het wel erg spannend!

Jordi & Janneke
Jordi & Janneke
Januari 2011 – Zo beleef je nog eens wat…
 
Wij (Jordi en Janneke) zijn nu ongeveer 3 maanden in Indonesië en hebben al het een en ander meegemaakt. Eind oktober kwamen we aan in Jakarta om hier een nachtje te overnachten om de volgende dag door te vliegen naar Yogyakarta Aangekomen in het hotel krijgen we verschillende berichtjes van vrienden en familie over een Tsunami en een vulkaan die aan het uitbarsten is. De Tsunami was op een ander eiland dus daar zouden we in ieder geval geen last van hebben, maar de vulkaan was wel heel erg in de buurt. Het ging om de Merapi in Yogyakarta waar we de volgende dag dus heen zouden gaan. We hadden geen idee hoe ernstig de situatie zou zijn, maar Alam Bahasa, de school waar we de talencursus zouden volgen, verzekerden ons dat we gewoon konden komen en dat de Merapi op een veilige afstand is van ons verblijf en de school.
Aangekomen in Yogyakarta was er in het begin inderdaad weinig van de Merapi te merken. We zaten op ongeveer 25-30 km. van de Merapi vandaan en dat was een veilige afstand. We zijn 2 weken in Yogyakarta geweest waar we de beginselen van de taal hebben geleerd. Het was heel leuk om te doen. De mensen waren er erg vriendelijk en beetje bij beetje leerden we meer over de taal. Al is het in de praktijk nog lastig om een gesprek te voeren, maar eten en drinken bestellen kunnen we in ieder geval!
De laatste week was de Merapi erg actief en kregen we er ook meer last van. Bijna de gehele stad lag onder de stof van de Merapi en de lucht was erg vies. Je zag iedereen met mondkapjes op straat ter bescherming. Het evacuatiegebied werd steeds meer uitgebreid en als het nog erger werd, zouden wij misschien ook moeten verhuizen. Maar zo ver is het niet gekomen. Het enige waar we wel last van hadden, was dat het vliegveld in Yogyakarta gesloten was vanwege de aswolken. Hierdoor moesten we met de trein vanuit Yogya naar Jakarta om hier het vliegtuig te nemen naar Pontianak. Het zou een treinreis van 8 uur zijn.
Toen we op het treinstation kwamen, kregen we te horen dat er een ongeluk was gebeurd met de trein waardoor hij later aan zou komen in Yogyakarta. De trein zou om 20.00 uur komen, maar uiteindelijk kwam hij om 2.00 uur. Zes uur later konden we dus vertrekken nar Jakarta om hier het vliegtuig naar Ponti te nemen.
Hier stonden Linda en Karlien ons op te wachten. De eerste 3 weken hebben zij alles aan ons overgedragen en sinds begin december zijn we zelfstandig aan het werk. Het werk is erg leuk en doordat we alles steeds beter leren kennen en ook de taal wat beter onder de knie krijgen, wordt het alleen maar leuker.
Indonesie is wel een heel ander land dan Nederland. Zo kom je op een dag thuis en sta je tot aan je enkels in het water in je eigen keuken. Het had de laatste dagen erg veel geregend waardoor het water hoog kwam te staan en op een dag liep het dus ook ons huis in. Gelukkig viel het bij ons nog mee en was het alleen in de keuken, want bij de buren en bij vrienden stond het in het gehele huis.
Het is heel interessant om te zien hoe verschillend Nederland en Indonesië zijn. Aan sommige dingen moeten we wel even wennen, maar dat komt allemaal wel goed. Nog 7 maanden te gaan en we hebben er nog heel veel zin in!

6 november 2010 – Even voorstellen
Wij zijn Jordi en Janneke. Op 25 oktober 2010 zijn wij voor 9 maanden vertrokken naar Indonesie om Karlien en Linda te vervangen in Pontianak. Voordat we aan dit project begonnen, kenden we elkaar nog niet wat het extra spannend maakt.
Jordi is 23 jaar en is in april 2010 afgestudeerd als fysiotherapeut. Hierna heeft hij gewerkt bij een praktijk voor sportrevalidatie. Verder speelt hij korfbal en geeft hij ook training aan kinderen. Janneke is 24 jaar en is in maart 2009 afgesturdeerd als ergotherapeut. Hierna is ze een jaar werkzaam geweest in een verpleeghuis. Verder geeft ze atletiektraining aan kinderen en is zelf ook actief.
Afgelopen maanden zijn wij bezig geweest met de voorbereidingen, zoals vaccinaties, aanvragen van het visum, tickets regelen, taal leren en het inlezen in de ziektebeelden die we zullen tegen komen in Pontianak.
Op dit moment zitten wij in Yogyakarta voor de talencursus Bahasa Indonesia. We hebben nu 3 dagen achter de rug. Er komt erg veel op je af tijdens de cursus, maar het is erg leuk en nuttig om te doen! Op 10 november zullen we vertrekken naar Pontianak om Linda en Karlien te ontmoeten. De eerste 3 weken vindt er een overdracht plaats van het project, zodat we iedereen leren kennen om vervolgens het project samen voort kunnen zetten. We hebben er ontzettend veel zin in en kijken er naar uit om met de kinderen aan de slag te gaan en om de therapie te promoten. We vinden het wel erg spannend!